mainimg
Código: AL024
-
Arboredo Singular
Localización

Zona verde

Parque da Alameda

Barrio

Cidade histórica

Parroquia

San Fructuoso

Identificación

Nome científico

Platanus x hispanica Miller Ex Münchh.

Nome común en galego

Plátano de paseo ou de sombra

Nome común en castelán

Plátano de paseo o de sombra

Biometría

Perímetro normal

4 metros

Altura

23 metros

Diámetro de copa

25 metros

Idade estimada

120 anos

Información

Características

Está situado ao final do Paseo das Viúvas, na confluencia coa escalinata que rodea a fonte do Paseo Central e preto da Gardería de Santa Susana. A súa situación remarca o gran porte desta árbore.

Orixe e distribución

A maioría dos autores considérano un híbrido entre o plátano norteamericano (Platanus occidentalis) e o plátano europeo (Platanus orientalis). O plátano de sombra probablemente apareceu en España ou no sur de Francia sobre o 1650, ao poñer en contacto as dúas especies con obxectivos ornamentais.

A aparición do plátano europeo na Península Ibérica está narrada polo cronista romano Marcial, que di que Xulio César plantou un en Córdoba cara o ano 60 a.C., e que o puido admirar 150 anos máis tarde, no 94 d.C.

Descrición

Acada os 45 metros de altura, 8 metros de perímetro e pode superar os 300 anos de vida. O seu madeiro é moi recto, cunha codia delgada que se desprende en escamas, formando un patrón pardo e verdoso que lembra á vestimenta de camuflaxe dos soldados.

As follas son semellantes ás do pradairo (Acer pseudoplatanus), xa que teñen 5 ou 7 lóbulos dentados rematados en pico. Plinio O Vello e Isidoro de Sevilla escribiron que se parecían ás da vide. As súas pequenas flores forman unha inflorescencia redonda que se desfai en outono para dispersar as sementes a través do vento.

Etimoloxía

A súa denominación non estivo exenta de polémica, e na bibliografía, dependendo do autor, atopámolo tanto co nome hybrida como co de hispanica. Este segundo é o aceptado polo CSIC (Centro Superior de Investigacións Científicas), ademais de ser anterior, 1770 fronte a 1804 do termo hybrida.

O nome plátano produce certa confusión, pois é idéntico ao do froito que tamén se denomina banana, procedente do plataneiro (Musa acuminata). A denominación platanus probablemente procede da voz grega platys (ancho), en alusión ás súas amplas follas. O adxectivo hispanica débese á súa probable procedencia, xa que se pensou que esta especie xurdira en Aranxuez no século XVII.

O plátano oriental era xa coñecido na antiga Grecia (Dioscórides e Teofrasto) e Roma (Plinio). Os gregos chamaban plateia á sombra dos plátanos, palabra, que dá orixe ao termo platea, para referirse ao lugar dende onde os espectadores contemplan unha interpretación teatral. Na plateia, Sócrates debateu con Fero e Hipócrates instruíu os seus discípulos na Illa de Kos.

Usos

A súa beleza xa era recoñecida na Grecia antiga, o que queda patente nas numerosas lendas vinculadas cos plátanos. Foi plantado na tumba de Diómedes como a máis bela das árbores coñecidas alí. Baixo un plátano Zeus e Europa tiveron un encontro amoroso tras o que naceu Minos, o primeiro rei do que hoxe chamamos Europa. Plinio conta a lenda do grego Marsias, quen atopou a frauta desbotada por Atenea, e desafiou a tocala a Apolo. O deus era mal perdedor e vingouse colgando ao mortal das pólas dun plátano para desollalo.

A gran cantidade de sombra que produce, a súa resistencia á contaminación, aos contrastes de temperatura e ás podas, convérteno nunha das árbores máis presentes nas cidades. Poden verse frecuentemente aliñados seguindo o trazado de camiños ou formando masas en prazas e xardíns.

A súa madeira é de cor castaña clara, dura, resistente, parecida á da faia (Fagus sylvatica), mais máis lixeira. Utilízase para chapas de revestimento, ebanistería, construción e mangos de ferramentas. As súas follas, casca e froito utilizáronse antigamente na medicina popular.

Fotos actuais


Ayúdenos a mejorar nuestra traducción de su idioma

Puedes cambiar cualquier texto haciendo click (presiona Enter después de hacer el cambio)